प्रेमात पडताना… (Short Story: Premat Padatana)

प्रेमात पडताना… (Short Story: Premat Padatana)

  • चित्रा अविनाश नानिवडेकर
    गेल्या महिन्यात आकाश, म्हणजे अप्पासाहेब यांचा मुलगा इकडे पोलिसात पीएसआय म्हणून आला. अवनी आणि तो छान मित्र झाले. घरातील सगळे या मैत्री वर खूश होते.
    आकाश एक मॅच्युअर आणि जबाबदार ऑफिसर आहे. म्हणून माईंना माहीत होतं की, अवनी आपल्या अल्लड स्वभावप्रमाणे उगाचच चिडचिड करत असणार…
    “समजतो काय हा स्वतःला? असेल साहेब,
    असेल मोठा ऑफिसर! म्हणून काय आम्ही लल्लू वाटलो का याला? मी अज्जिबात जाणार नाहीये परत बंगल्यावर सांगून ठेवते! …आणि बोलणार तर अज्जिबात नाहीये!” गळ्याच्या शिरा ताणून ताणून अवनी बोलत होती. तिने चप्पल भिरकावलं आणि दाणकन बॅग सोफ्यावर टाकली. जणू आकाशसमोर बसलाय आणि त्याच्यावरच ती चप्पल किंवा बॅग आदळणार आहे. कोपर्‍यात तांदूळ निवडत बसलेल्या माईंना हसू आवरत नव्हतं.
    “आज कोण सापडला आता हिच्या तावडीत?” किंचित दुर्लक्ष करत असल्याचा बहाणा करून त्यांनी तांदूळ निवडायला घेतले. पण अवनी नक्कीच आपल्याकडे येणार,
    ही खात्री होती. त्यांच्याकडे मोर्चा वळवत अवनी म्हणालीच,
    “तू… तू… हसू नकोस माई. मी खरंच सांगते. त्या खडूसला माझ्यापेक्षा ती कुत्री प्रिय असेल तर म्हणावं घेऊन बस तिलाच जवळ. मलासुद्धा भाव देणारे पुष्कळ आहेत.”
    घाव खूप वर्मी लागलेला दिसतोय बाईंच्या. अन्यथा कोणत्याही परिस्थितीत कुत्री वगैरे शब्द हिच्या तोंडून येणार नाहीत. माई तिच्याजवळ पाण्याचा ग्लास देत म्हणाल्या, “काय झालं अवनी, आकाशकडे गेली होतीस ना?”
    गेल्या महिन्यात आकाश, म्हणजे अप्पासाहेब यांचा मुलगा इकडे पोलिसात पीएसआय म्हणून आला. अवनी आणि तो छान मित्र झाले. घरातील सगळे या मैत्रीवर खूश होते. आकाशचे वडील आणि अवनीचे डॅडी लहानपणापासून मित्र आहेत. आकाश एक मॅच्युअर आणि जबाबदार ऑफिसर आहे. म्हणून माईंना माहीत होतं की, अवनी आपल्या अल्लड स्वभावप्रमाणे उगाचच चिडचिड करत असणार. अवनीच्या मित्रमैत्रिणी माईंना माहिती असायच्या. तिच्याकडे विशेष लक्ष देणारा तो विकी की फिकी, झालंच तर कॉलेजच्या शेवटच्या वर्षाला तिच्याबरोबर डान्स करणारा किरण आणि आजकाल त्या फेसबुकमध्ये सतत तिच्याशी चॅटिंग की काय ते करणारा, काय बरं नाव म्हणाली, पार्थ की कोण. पण हा आकाश आल्यापासून जरा जमिनीवर आल्यात बाईसाहेब.
    “बोला काय झालं?… आमच्या राणीसरकार का रागावल्या?”
    “माई तो… तो चक्क मी त्याच्यासमोरच आहे, हेच विसरून जातो. मी ऑफिस सुटल्यावर कित्ती फोन केले, साधे उचलण्याची तसदीही घेतली नाही. म्हणून मी घरी गेले, तर महाराज कुठे असतील सांग?… सांग… सांग? अगं, मला वाटलेलं अचानक टूरवर गेला की काय, पण नाही. चक्क घरी होता. पण मला कळवणं तर दूरचीच गोष्ट, माझा फोनही घेत नाही. तरीही तू त्याचीच बाजू घेणार. तुमच्या सगळ्यांचा लाडका आहे ना तो?”
    आपलं हसू दाबत माई म्हणाल्या, “अगं, कामात असेल, म्हणून फोन उचलला नसेल.”
    यावर अवनी उसळलीच, “हो… हो… त्या गार्डनमधले प्राणी, पक्षी, फुलं, माती, दगडधोंडे, कुत्री, मांजरं सगळे जण महत्त्वाचे. मी सोडून. माई, त्याला मी म्हणजे काय ते… हे… ख… पदार्थ वाटले का गं!”
    “कःपदार्थ… म्हणतात गं सोने!”
    “हो तेच ते. गेल्या वेळीसुद्धा त्याला जर्मन क्रॉफर्ड की काय ते कुत्रे घेऊन डॉक्टरकडे जायचं होतं. माई, मी गाडीमध्ये चक्क मागे बसले अन् ते कुत्रे त्याच्या मांडीवर डोकं ठेवून आरामात झोपले होते.”
    “अगंबाई!!! म्हणजे तुला त्यानं मांडीवर बसवून घ्यावं वाटतंय की काय?”
    “शी बाई. तू काय पण बोलते माई… मला असं नव्हतं म्हणायचं. चल मी खोलीत जाते कशी. मला कोणी समजून घेत नाही. पार्थ असेल नेटवर, मी त्याच्याशी बोलते. निदान तो मला निगलेक्ट तरी करत नाही.”
    तेवढ्यात बाहेर हॉर्नचे आवाज आले. खिडकीतून बाहेर बघत मान उडवून तिने म्हटलं, “आला बघा तुमचा लाडका.”
    माई पुढे होऊन आकाशसाठी दार उघडत हळूच त्याला म्हणाल्या, “पाणी फारच तापलं आहे बरं का. जरा जपून.” मान मागे टाकत मिस्कीलपणे हसत तो म्हणाला, “कल्पना आहे. मघाशी माझ्यावर तोफ झाडून झाली. म्हणूनच तर तातडीने आलो.” त्याच्यामागून जेनि,
    त्याची जर्मन शेफर्ड आत आली. आत जाता जाता तीरासारखी बाहेर येत अवनी किंचाळली, “माई… माई, आधी तिला… त्या कुत्र्याला बाहेर काढा. ती… ती… माझ्या अंगावर येईल.” माईच्या मागे लपून ओरडली.
    प्रेमाने जेनिला जवळ घेत हसत आकाश म्हणाला, “जेनि कोणाला चावत नाही. ती फक्त प्रेम करते!
    हो ना जेनि?”

  • माई त्याच्यासाठी चहा करायला आत जाताना
    म्हणाल्या, “ये आकाश… आत्ताच तुझी आठवण काढली. आज मस्त थालीपीठ आणि लोण्याचा बेत आहे. गरम गरम खायला देते.”
    “वा… वा माई! मस्तच. आत्ताच पाणी सुटलं तोंडाला,” माईंच्या पाठोपाठ किचनमध्ये जात तो म्हणाला.
    माईंनी अवनीकडे बघत म्हटलं, “चल, अवनी मला बारीक कांदा चिरून दे.”
    “माय गॉड माई, हे असं सगळंही जमतं? मला वाटलं फक्त…”
    “फक्त भांडण म्हणायचंय ना तुला?… स्वतः आधी असं वागायचं.” हळूच ती त्याच्या जवळून जात पुटपुटली.
    आकाश सरळ किचन कट्ट्यावर बसत म्हणाला, “माई! लोक उगाचच कुत्र्याला घाबरत असतात. कुत्र्याएवढा मायाळू प्राणी कोणी नाही. खरं तर कुत्र्यांची सायकॉलॉजी काय असते, माहीत आहे का? तुम्हाला सांगतो माई, आमच्याकडे एक दिवसाच्या पिल्लूपासून या जेनिपर्यंत पाच-सहा कुत्रे आहेत. चार मांजरी आहेत. लहानपणापासून मला या प्राण्यांबरोबर खेळायला इतकं आवडत असे. आत्ताही मिरजेत गेलो की, मित्रांना कमी, या सवंगडींना भेटलं की बरं वाटतं. काही काही माणसं असतात (तिरप्या नजरेने अवनीकडे पाहत) प्राणीघाणी.”
    माई म्हणाल्या, “प्राणीघाणी, हे काय नवीन?”
    “माई, माणूसघाणी नसतात का काही माणसं, तशी हो.”
    “अच्छा… असं होय. मी म्हटलं हे काय नवीन?”
    अवनीच्या ओठांवर हसू येत होतं. कसला माणूस आहे हा? एवढा सहा-साडेसहा फुटी वाढलाय; पण मन मात्र लहान मुलाचं. आपण कितीही रागव ायचं ठरवलं, तरी याचा राग येत नाही. तिचं हसू त्याच्या नजरेतून सुटलं नाही. ओट्याच्या कट्ट्यावरून उडी मारून तिच्याजवळ उभा
    राहत हळूच स्वतःच्या कानाच्या पाळीला हात लावत, तो पुटपुटला, “सॉरी.”
    तिने मान उडवत निषेध दर्शवत माईला कांद्याची प्लेट देत म्हटलं, “माई, मला नको तुझं ते थालीपीठ.”
    “माई, माझी आई म्हणते, उपाशी पोटी जास्त राग येतो. खरं आहे का ते?”
    “आकाश मला वाटतं, कोपर्‍यावरच्या स्टोअरमध्ये जे आइस्क्रिम पार्लर आहे ना, तिथे जे आइस्क्रिम असतं, त्यामुळे माझं तरी डोकं शांत राहतं. आणखी कोणाला डोकं शांत ठेवायला हवं असेल, तर आइस्क्रीम आणू या का?“
    “कळलं बरं, जातेय आणायला. पण आधीच सांगून ठेवते, मला जे आवडतं, बटर स्कॉच, तेच मी आणणार. बाकी कोणाला काही पाहिजे असेल, ते त्यांनी पाहावं.”
    “माई, ही काय जबरदस्ती. माई, मी पण जातो. तुम्हाला कोणतं फ्लेवर पाहिजे सांगा आणि काका-काकूंना कोणता तेसुद्धा सांगा. आमच्यात असं नसतं बरं!!! आलो आम्ही.”
    ती हॉलमध्ये आली. त्याने तिच्या पाठोपाठ येत म्हटलं, “डार्लिंग!” अवनीच्या अंगावर रोमांच उभं राहिलं. माय गॉड, केवढी ही धिटाई म्हणते मी. आत दहा पावलावर माई आहे, याचंही भान नसावं? लाजून लाल होत तिने मागे वळून पाहिलं, तर महाराज जेनिच्या पाठीवर हात फिरवत बघत मात्र तिच्याकडे होता. मिस्कीलपणे हसत परत एकदा म्हणाला, “डार्लिंग… अर्ध्या तासात येतोय. शांत राहायचं, काय?”
    “अर्धा तास कशाला…? हे समोर तर आहे दुकान.” पण त्याने गाडीचं दार उघडलं आणि ती मुकाट्याने आत बसली.
    त्याने चॉकलेट पुढे करत म्हटलं, “सॉरी… मघाशी बंगल्यावर आलीस तेव्हा खरंच माझ्या लक्षात नव्हतं, आज आपण भेटायचं ठरलं होतं ते. अगं! आमच्या बागेत एक सुंदर पक्षी आला होता ना. तू बघितला असतास, तर तूसुद्धा प्रेमात पडलीच असतीस. अवनी अगं, त्याच्या निळ्याशार पंखावर पांढरे ठिपके उठून दिसत होते. बिच्चारं जखमी झालं होतं गं! म्हणून मी त्याला हळद लावायला गेलो. अरे…! मी काय काय बोलत बसलो, बोल काय म्हणतात राणीसरकार? कसा गेला आजचा दिवस?”
    त्याच्या ‘राणीसरकार’ या संबोधनामुळे लाल झालेले गाल लपवणार तरी कसे?
    “खास नाही, नेहमीप्रमाणे. आमच्याकडे काही तुमच्यासारख्या एक्सायटिंग गोष्टी थोड्याच घडतात? पण आकाश तुला का म्हणून या पक्षी, प्राणी यांचं एवढं प्रेम वाटतं रे?”
    “फक्त प्राणी, पक्षी? असंच काही नाही. सुंदर, मोहक खळी पडणार्‍या मुलीसुद्धा मला प्रिय आहेत.” आता अशा मिस्कील बोलणार्‍या माणसावर राग तरी कसा धरणार बाई?
    त्याच्या आवडत्या छंदात रमणारा स्वर ऐकत नकळत ती चार महिन्यांपूर्वी त्याच्या येण्याआधीचं आपलं आयुष्य आठवत होती. पहिल्या वर्षाला असताना भेटलेला किरण. त्याच्या असण्याने आपलं आयुष्य ढवळून गेलं होतं. तो आपल्यावर हुकूमत गाजवत होता. त्यात प्रेमापेक्षा जास्त अरेरावी होती. पहिल्यांदा आपल्याला वाटायचं की, आपल्या प्रेमापोटी हक्क गाजतोय. पण अति झालं. किरण अचानक तिच्या आयुष्यातून गेला. ते ब्रेकअप खूप मनाला लावून घेतलं होतं आपण. आत्ता कुठे पार्थबरोबर थोडी वेवलेंथ जुळते, असं वाटत होतं. तिला तिच्याच कॉलेजमध्ये कॉम्प्युटर प्रोग्रामर म्हणून जॉब मिळाला. एकुलती एक असल्याने तशी ती लाडोबा आहे. तशात लहानपणापासून ऐकत आली की, आमच्या नाजूक कळीसाठी अस्सा जोडीदार पाहिजे आणि तस्सा जोडीदार पाहिला पाहिजे. आई म्हणे, आमच्या खानदानामध्ये सगळ्या मुलींना फॉरेनमधले मुलगे शोधले. मीसुद्धा बाई अवनीसाठी असाच मुलगा बघणार. बाबा म्हणत, आपण आपल्या बच्चासाठी घरजावई बघणार. आईबाबा, माई येताजाता एकेक स्थळ आणून बेजार करत होते. नातेवाईकही अधूनमधून स्थळ सुचवत. कंटाळा आला होता. बरं अजून स्वतःला समजत नव्हतं की, नक्की आपल्याला काय पाहिजे. आपण एकदा किरणचा अनुभव घेतला होता; पण त्याच्यानंतर कोणी कधी जोडीदार म्हणून निवडला नाही. कधी वाटे, बाबासारखाच ऑफिसात काम करणारा असावा. कधी वाटे, आपला स्वप्नातली राजकुमार मिळेपर्यंत ठामपणे थांबावं. पण नक्की स्वप्नातला राजकुमार मिळेल का? बरोबरच्या एक दोघींचं लग्न ठरलं आणि घरून जास्तच उलाढाली सुरू झाल्या. आणि त्या दिवशी गम्मतच झाली. नुकतीच कॉलेजहून आली होती. माईने नेहमीप्रमाणे गरमागरम खायला केलं. मस्तपैकी अंगणात आई, ती आणि माई चहा घेऊन निवांत गप्पा मारत बसल्या होत्या. तेवढ्यात गेटवर पोलिसांची जीप उभी राहिली. माई आणि आई तर घाबरून गेल्या. आईने धसक्याने विचारलं, “का? काय झालं? कोण पाहिजे?… हे, हे घरी नाहीयेत.” आकाश जऽऽरा कडक आवाजात म्हणाला, “मिस्टर देसाई इथेच राहतात ना? त्यांच्याविरुद्ध सर्च वॉरंट आहे.”
    “अगंबाई!!…” आई मटकन खालीच बसली. माईने तर डोळ्यांना पदर लावून रडायला सुरुवात केली. पण अवनीने धीर गोळा करून पुढे येत जरा जोरात म्हटलं, “ओ मिस्टर… कोण तुम्ही? तोंड सांभाळून बोला. सभ्य माणसं राहतात इथे. द… द… दाखवा नोटीस. पाहू कसलं वॉरंट आहे.”
    खो खो हसत कॅप काढत मिस्कीलपणे तो कंबरेत वाकून म्हणाला, “चिल… बेबी चिल. माई, काकू… माफ करा. मी जरा जास्तच नाटक केलं. मी… आकाश देशमुख. माई-अप्पासाहेब देशमुखांचा मुलगा. मिरजेतील वाड्यात आपण राहत होतात…”
    “अगंबाई, आकाश? अरे!! केवढा ताडमाड उंच झालास की. ये ये!”
    “आई, काय हे… यांनी एवढं घाबरवून सोडलं आणि
    तू चक्क स्वागत करतेस! चांगलं आहे.” थोड्या रागाने अवनी म्हणाली होती.
    “सॉरी सॉरी. माई, काकू मी थोडी मस्करी केली. अरे!! सोड ते… तू आलास यात सगळं आलं. ये ये. सुनंदावहिनी कशा आहेत?”
    त्या दिवशी आकाशच्या येण्यामुळे अख्ख्या घरादारात चैतन्य निर्माण झालं. त्याच्या पाठोपाठ एक-दोनदा अप्पासाहेब, सुनंदावहिनीही आल्या. त्यांना अवनी फार फार आवडली. अवनी होतीच देखणी. चंद्रासारखा वाटोळा चेहरा, गालावर मोहक खळी, केसांच्या लडिवाळ बटा, गर्द तपकिरी डोळे आणि निर्व्याज हसू. आकाशच्या अपेक्षा काय आहेत, हे विचारण्यासाठी ते संधी शोधत होते. पण अजून आकाश आणि अवनी मात्र एकमेकांना चाचपडत होते. आईच्या अपेक्षांमध्ये आकाश बसत नव्हता. बाबा अजूनही गांभीर्याने अवनीच्या लग्नाबद्दल ठरवत नव्हते. माईंना मात्र आकाश आणि अवनी एकमेकांना पूरक आहेत, असं वाटत होतं.
    अवनीला वाटे, त्याने आपल्याबद्दल बोलत राहावं. आपली तारीफ करावी. आत्तापर्यंत घरीदारी तिच्या सौंदर्याची चर्चा करत असत. आत्तापर्यंत तिच्या कानावर सतत गोडगुलाबी वाक्यं पडत असत. आणि हा मात्र एकदासुद्धा आपल्याला छान दिसते, म्हणाला नाही. आज, आत्तासुद्धा त्याला आपल्यापेक्षा कोणीतरी ते हरीण आठवतंय. जाऊ दे, झालं. त्याच्याबरोबर जायलाही आपल्याला कित्ती आवडतं. स्टिअरिंगवरील त्याच्या सावळ्या रुंद मनगटावर नजर स्थिरावली आणि त्यांच्या घनगंभीर स्वरातला गोडवा पुन्हा पुन्हा तिला अनुभवायला मिळाला.
    “आमच्या मिरजेच्या वाड्यात एकदा बाबासाहेब जखमी हरीण घेऊन आले. आम्ही त्याच्या दुखापत झालेल्या पायावर इलाज केला. आज्जी रोज त्याला गरम गरम पेज देत असे. माझी आई कुठून कुठून त्याच्यासाठी कोवळी पानं, कणसं, दूर्वा असा खुराक आणून चारायला द्यायची. मी तर शाळेतून आल्या आल्या त्याच्याबरोबर खेळत असे. ते बरं झाल्यावर बाबासाहेब जेव्हा त्याला जंगलात सोडायला घेऊन गेले, मी खूप दंगा केला. आज्जी तर म्हणाली, ‘ठेवा गोठ्यात बांधून, कोणाला कळणार आहे?’ पण कायद्याने गुन्हा आहे, म्हणून बाबासाहेब जंगलात सोडून आले. अवनी तू विश्‍वास नाही ठेवणार, दोन दिवसांत ते आमचं घर शोधत आलं.
    “मग?” आता तिलाही उत्सुकता निर्माण झाली.

  • “मग काय, मी ट्रेनिंगला जाईपर्यंत होतं. मग बिचारं मेलं. आमच्या बागेत आंब्याच्या झाडाखाली पुरलं. पण बाबासाहेब म्हणाले, ज्या दिवशी ते गेलं त्या वेळी गोठ्यातल्या गाई-वासरू, प्रताप कुत्रा, मोती मांजर कोणी अन्नाला तोंड लावलं नाही. या मुक्या प्राण्यांच्या जगात केवढी माणुसकी आहे. शिवाय त्या वर्षीपासून आंब्याला भरघोस फळ धरायला लागलं. आमच्या आप्पांना प्राण्यांच्या आजाराबद्दल खूप समजत असे. त्या काळी व्हेटेरनरी डॉक्टर नसत. गावातही मग कोणाची म्हैस अडली, गाय आजारी असली की लोक बैलगाडीत टाकून आमच्या अंगणात आणत असत. त्यांची इच्छा मी जनावरांचं डॉक्टर व्हावी, हीच होती.”
    “मग तू कसा काय इन्स्पेक्टर झालास?”
    “खाकी वर्दीच्या प्रेमाने,” तो मिस्कील हसत तिच्याकडे पाहत म्हणाला. “जोक्स अपार्ट, मला असंच डॅशिंग प्रोफेशन पाहिजे होतं. मी इथे नसतो गेलो, तर सैन्यात भरती झालो असतो; पण मग मला तू कशी भेटली असतीस?”
    “का? कुणीतरी काश्मिरी वगैरे भेटली असती ना! माझ्यात काय आहे?”
    “ना बाबा… आपल्याला अशी, जराशी वेगळी, थोडी तिखट, थोडी गोड!…” कच्चकन ब्रेक दाबून त्याने गाडी थांबवली. पोलीस स्टेशनवरून फोन आला होता. त्याला अर्ध्या तासात निघावं लागणार होतं. घाईघाईत घरी थालीपीठ खाऊन त्याने निरोप घेतला. अवनी मात्र त्याच्या स्पष्ट संकेत देऊन बोलण्याने खूश होती. ‘आज में उपर, आसमाँ नीचे’ मस्त तान घेऊन ती नाचत होती. माई हळूच हसत म्हणाल्या, “स्वारी खूश दिसते. काय कःपदार्थ काय म्हणतोय?”
    तिच्या पदरात तोंड लपवत अवनी म्हणाली, “तू… जा गं माई… तू माझी चेष्टा करतेस ना?” माई हसत हसत झोपायला गेल्या.
    पण त्या मध्यरात्री एक विचित्र फोन आला आणि सगळ्या घरादाराची झोप उडवून गेला. त्या संध्याकाळी आकाश पोलीस ठाण्यात गेल्या गेल्या त्याला एक ऑर्डर मिळाली की, पूर्व किनारपट्टीवर संशयास्पद हालचाली सुरू आहेत. तो साथीदारांना घेऊन गस्त घालत होता आणि मागून त्याच्या खांद्यावर हल्लेखोरांनी वार केला. तरीही त्याने शिताफीने हल्लेखोरांना मुसंडी मारत पकडून जेरबंद केलं. आपल्या साथीदारांच्या ताब्यात देऊन मगच हॉस्पिटल गाठलं. या वेळेपर्यंत खूप रक्तस्राव झाल्यामुळे त्याची शुद्ध गेली. त्यानंतर हवालदार बाळा शिंदे यांनी ताबडतोबीने देसाई यांच्या घरी फोन केला. रात्रभर अवनी आणि तिच्या घरचे हॉस्पिटलमध्ये अस्वस्थ मनःस्थितीत बसून होते. आकाश बेशुद्ध होता. खूप रक्तस्राव झाल्यामुळे त्याची शुद्ध गेली होती. अवनीचा जीव नुसता वरखाली होत होता. हृदयात काहीतरी तुटल्यासारखं झालं होतं.
    आयसीयूच्या दारावरील एवढ्याशा काचेच्या तुकड्यातून जीवनमरणाच्या दारात झुंजणारा आकाश पाहून तिला जाणीव झाली की, हा आपल्यासाठी काय आहे. घशाशी येणारे अवंढे गिळत, डोळ्यांत येणार्‍या पाण्याला परतवत ती सतत मनाला बजावत होती, हा लवकरच बरा होणार आहे. देवा एवढा निष्ठुर नको होऊ. आकाश एकदा, फक्त एकदाच डोळे उघडून माझ्याकडे बघ रे!!! नको माझी स्तुती करूस. नको मला भाव देऊस; पण मला तू डोळे उघडून एकदा तरी बघ रे!!!
    “साहेबांचे कपडे,” एका शिपायाने आकाशचा युनिफॉर्म तिच्या स्वाधीन केला. तो युनिफॉर्म छातीशी कवटाळून तिने भिंतीचा आधार घेत डोळ्यांत येत असलेल्या अश्रूंना मुक्त वाहू दिलं.
    तिच्या बाबांनी खांद्यावर थोपटत म्हटलं, “जा बेटा, घरी जाऊन आराम कर थोडा. मी आहे. बाबासाहेब येतीलच एवढ्यात.” मानेनं नकार देत ती म्हणाली, “प्लीज बाबा, राहू दे ना मलाही इथे!”
    “बेटा रात्रभर उभी आहेस इथे. थोडा आराम केला की, सुनंदावहिनी बरोबर परत ये. वाटल्यास बंगल्यावर जाऊन त्यांना मदत कर. माईसुद्धा तिथे गेलीय.”
    बंगल्याच्या आवारात प्रवेश केला आणि बागेपासूनच तिला उघड उघड वाटलं. दिवाणखान्यात जेनि मान टाकून दरवाजात बसली होती. तिला बघताच अस्वस्थपणे उठून उभी राहिली. तिच्या पायाला आपलं अंग घासलं, हाताला चाटलं. अचानक तिला आठवलं, परवाच आकाश सांगत होता, मुक्या प्राण्यांना आपल्याला काही सांगायचं झालं तर ते असं चाटून आपल्या भावना व्यक्त करतात. माणसं उदासीनता, अस्वस्थता दाखवण्यासाठी मिठी मारून भावना व्यक्त करतात; पण कुत्री त्याच्या आवडत्या व्यक्तीला चाटून भावना व्यक्त करतात. त्यामुळे आपलासुद्धा मूड बदलण्याची सुरुवात होते. आणि तिला ते जाणवत होतं…! जणू तिला विचारत होती, ‘कुठेय माझा धनी?‘
    अवनीने तिच्या मानेवरून आकाश जसा मायेने हात फिरवतो, तसाच हात फिरवला आणि काय आश्‍चर्य, जेनि तिच्या अंगाशी अंग घासून शेपूट हलवून उड्या मारायला लागली. बाजूला ताटलीत खाणं तसंच पडलं होतं.
    “ताई बघा ना, कालपासून साहेबांच्या वाटेकडे डोळे लावून बसलीये. अन्नाला तोंड लावलं नाही. परसात सारखी येरझारा घालते. रडत होती सकाळपासून.”
    पुन्हा नव्याने अवनीचे डोळे भरून आले. जेनि आणि आपली परिस्थिती सारखीच झाली आहे आज. नकळत तिने जेनिला कवटाळून घेतलं आणि चक्क आकाशसारखं तिच्याशी बोलायला लागली… ”डार्लिंग, लवकरच तो घरी येणार आहे. बघच तू. असं आपण त्याला शांत थोडीच झोपू द्यायचं? चल शहाण्यासारखं थोडं खाऊन घे बघू. मी मग तुला घेऊन जाईन हॉस्पिटलमध्ये.”
    घरातल्या देवासमोर माई आणि वहिनी देव पाण्यात घालून अखंड देवाच धावा करत होत्या. तिथेच जाऊन अवनी बसली. तेवढ्यात फोन वाजला. आणि हॉस्पिटलमधूनच होता. आकाशला शुद्ध आली. माईला घट्ट मिठी मारून ती म्हणाली, “बघ! तरी बाबांना म्हटलं मी तिथेच थांबते. मला आत्ताच्या आत्ता भेटायचं आहे त्याला.”
    सुनंदावहिनींनी तिला जवळ घेत म्हटलं, “हो गं! माझी बाय ती. चल पटकन नाश्ता करते. तू अंघोळ करून घे. मी पण येतेच. आपण लगेच निघू.”
    दिवसरात्र आकाशकडे विशेष लक्ष देणार्‍या अवनीच्या डोळ्यात आता दोन्ही घरच्या लोकांना प्रेम दिसत होतं. आकाश आता अवनीच्या वाटेकडे डोळे लावून बसला होता. अवनीबरोबर आपल्या लाडक्या जेनिला बघून त्याला नवल वाटलं. “हे बेबी! हे… कसं काय? आय मीन, दोघींची मैत्री कशी झाली?”
    जेनिच्या पाठीवर प्रेमाने थोपटत अवनी हळुवारपणे म्हणाली, “आम्हाला आता प्रेमात पडायला आवडू लागलं. हो ना राणी?”
    अवनीच्या हातून जेनिला घेता घेता तिच्या हाताला धरून आपल्याजवळ खेचून, थेट डोळ्यात पाहत तो म्हणाला, “या डोळ्यांच्या प्रेमात तर आपण पहिल्या दिवसापासून आहोत. हो ना जेनि. पण एका माणसाच्या नाकावर सतत राग असायचा.”
    “आपण पक्षी, प्राणी यातून बाहेर कुठे पाहत होतात. आमच्याकडे सतत आपलं किडा, मुंगी आणि उरलेल्या
    वेळा ड्युटी…”
    “आमच्या जेनिला विचारा. तिला आम्ही असं हृदयाशी धरून सतत अवनी अवनी म्हणायचो की नाही.”
    शहाणी जेनि हळूच त्याच्या हातातून उडी मारून बाहेर गेली आणि खरंच त्याने अवनीला मिठीमध्ये घेऊन प्रेमाने म्हटलं, “आवडेल का तुला या पक्षी, प्राणी आवडणार्‍या आकाशबरोबर राहायला?”
    तिने त्याला बिलगत होकारार्थी मान हलवली.
    दाराबाहेर इमानी जेनि राखण करत आपल्या लाडक्या धन्याला पाहत होती.